Δεκαετίες τώρα το κόμμα της τάξης, τις παραδόσεις του οποίου
συνεχίζει σήμερα το σινάφι του Δένδια και του Σαμαρά, έχει τη βία
ευαγγέλιο. Από το φακέλωμα μέχρι τα βασανιστήρια, από την αιματηρή
καταστολή μέχρι τα τρίκυκλα, από το σακάτεμα μέχρι τις δολοφονίες, η
Δεξιά ταυτίζει τον εαυτό της με τη νομιμότητα και τη νομιμότητα με τη
βία. Αν αμφιβάλλει κανείς, ας ρίξει μια ματιά στην πρόσφατη ελληνική
Ιστορία.
Ας είμαστε όμως δίκαιοι: Η Δεξιά δέρνει και σκοτώνει όλα αυτά τα
χρόνια για καλό σκοπό. Η βία της ήταν πάντα απάντηση στη βία της
Αριστεράς. Οι αριστεροί ήταν άξιοι της τύχης τους γιατί ερωτοτροπούσαν
με τη βία, επεδίωκαν την βιαία ανατροπή του καθεστώτος, παραβίαζαν τους
νόμους, αμφισβητούσαν τη νομιμότητα. Άρα η βία της Δεξιάς ήταν νόμιμη
βία, απάντηση του κράτους (με τη συνδρομή του παρακράτους) στη βία της
Αριστεράς. Όπερ έδει δείξαι.




