Δεξιά και βία

Δεκαετίες τώρα το κόμμα της τάξης, τις παραδόσεις του οποίου συνεχίζει σήμερα το σινάφι του Δένδια και του Σαμαρά, έχει τη βία ευαγγέλιο. Από το φακέλωμα μέχρι τα βασανιστήρια, από την αιματηρή καταστολή μέχρι τα τρίκυκλα, από το σακάτεμα μέχρι τις δολοφονίες, η Δεξιά ταυτίζει τον εαυτό της με τη νομιμότητα και τη νομιμότητα με τη βία. Αν αμφιβάλλει κανείς, ας ρίξει μια ματιά στην πρόσφατη ελληνική Ιστορία.

Ας είμαστε όμως δίκαιοι: Η Δεξιά δέρνει και σκοτώνει όλα αυτά τα χρόνια για καλό σκοπό. Η βία της ήταν πάντα απάντηση στη βία της Αριστεράς. Οι αριστεροί ήταν άξιοι της τύχης τους γιατί ερωτοτροπούσαν με τη βία, επεδίωκαν την βιαία ανατροπή του καθεστώτος, παραβίαζαν τους νόμους, αμφισβητούσαν τη νομιμότητα. Άρα η βία της Δεξιάς ήταν νόμιμη βία, απάντηση του κράτους (με τη συνδρομή του παρακράτους) στη βία της Αριστεράς. Όπερ έδει δείξαι.

To παρακράτος πήρε τα καλάσνικοφ;

"Ενοιωσα σοκ τον Φεβρουάριο του 1958 με τις εκλογές που ανέδειξαν την ΕΔΑ σε αξιωματική αντιπολίτευση, με 24%...Αμέσως μετά τις εκλογές με επισκέφθηκαν στο γραφείο μου ο συνταγματάρχης Παπαδόπουλος και ο αντισυνταγματάρχης Μπαλόπουλος, οι οποίοι ανησυχούσαν κι εκείνοι. Κύριο θέμα της επισκέψεώς τους ήταν το πως βλέπω την κατάσταση να εξελίσσεται μετά από αυτό το αναπάντεχο εκλογικό αποτέλεσμα. Τους απάντησα ότι οι κομουνιστές δεν είναι ένας πολιτικός χώρος ο οποίος παίζει το παιχνίδι στη βάση των γνησίων δημοκρατικών θεσμών. Είναι ένα επαναστατικό κόμμα το οποίο μόλις καταλάβει ότι μπορεί να πάρει την εξουσία, θα το πράξει με τον τρόπο που ξέρει, δηλαδή με επανάσταση, με σφαγές και τέτοια." (Συνέντευξη στον γράφοντα του Αντώνη Σκαρμαλιοράκη, στενού συνεργάτη του Γ. Παπαδόπουλου, αρχηγού της χούντας)

Σε όσους έχουν μελετήσει ελάχιστα την πρόσφατη ελληνική ιστορία, είναι γνωστό ότι οι εκλογές του 1958 αποτέλεσαν σημείο καμπής στην ισχυροποίηση του μετεμφυλιακού παρακράτους και την συγκρότηση των μηχανισμών που οδήγησαν στην δικτατορία της 21ης Απριλίου. Εκμεταλλευόμενη την βαθιά κρίση του κεντρώου κόμματος των Φιλελευθέρων του Γ. Παπανδρέου, η αριστερά ξεπερνάει το φράγμα του 20%, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Η συνέχεια είναι λίγο πού γνωστή: εκλογές “βίας και νοθείας” το 1961, δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη 2 χρόνια αργότερα και πολιτική ανωμαλία, δικτατορία το 1967 και προδοσία της Κύπρου το '74.