Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν οι Τούρκοι, οι οποίοι είχαν πάρει φόρα και καταχτούσαν ότι βρίσκαν στο διάβα τους. Κάναν γιουρούσι από τα βάθη της Ασίας και σταματημό δεν είχαν. Κάπου στο μέσον πετάχτηκε και ένας Ταμερλάνος , και η Ευρώπη γλύτωσε και πέρασε στην αναγέννηση.
Λοιπόν, οι Τούρκοι βρήκαν ένα κόλπο για να μην σπαταλάνε στρατιώτες και άλλο προσωπικό που θα τους ήταν χρήσιμο σε περεταίρω κατακτήσεις. Βάζουν τους υποταγμένους να πληρώνουν φόρους και εις αντάλλαγμα τους επιτρέπουν μια κάποια διοικητική αυτονομία. Στο Ελλαδιστάν θα ευδοκιμήσει τα μάλα η συμπαθής τάξη των κοτζαμπάσηδων, δηλαδή με το αζημίωτο τοποτηρητών των τουρκικών συμφερόντων, ένα είδος δωσίλογων διαρκείας που έλεγε ο Ραφαηλίδης.
Τέλος πάντων, μετά από τετρακόσια χρόνια κατοχής, γίνεται μια επανάσταση... σουρουμουτού και τσιτσιρί και δυο τούβλα όρθια.... την συνέχεια λίγο πολύ την γνωρίζετε, άλλωστε ποίος είμαι εγώ που θα τα βάλω με τον Παπαρρηγόπουλο κι όχι μόνο;! Τέλος πάντων, οι Τούρκοι έφυγαν οι Κοτζαμάσηδες μείναν.