ο φόβος φυλάει τα έρμα (;) έρ’με Σαμαρά

«Εκστρατεία εκφοβισμού απ’ την κυβέρνηση». «Στο ίδιο έργο θεατές», «Το ξανάδαμε το έργο», και άλλα…

Ένα πολιτικό deja vu ζούμε τις τελευταίες μέρες, εκπονούμενο από τους φασιστογεννήτορες εγκεφάλους μιας τελειωμένης φράξιας πολιτικών και δημοσιογραφικών τζακιών.

Τον ξαναζήσαμε τον φόβο – θα ξαναφοβηθούμε; θα ξανατρομοκρατηθούμε;

Να φοβηθούμε τώρα πια τι;

Μη χάσουμε τις καταθέσεις μας; Ποιες;

Μη χάσουμε τα σπίτια μας; Ποια;

Μη χάσουμε τις δουλειές μας; Ποιες; και άλλα …

Όλα, για όσα μας είχαν φοβίσει την πρώτη φορά οι σωτήρες μας, έγιναν από τους ίδιους για να μας σώσουν!

Τα δίνει όλα στους τροϊκανούς η κυβέρνηση

Ρεπορτάζ: ΘΑΝΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

Βορά στις ορέξεις των τροϊκανών παραδίδει, για ακόμη μία φορά, εκατομμύρια ελληνικά νοικοκυριά η συγκυβέρνηση Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ. Με επιστολή που έστειλε την περασμένη Τετάρτη το υπουργείο Οικονομικών στους εκπροσώπους των δανειστών, δεσμεύεται μεταξύ άλλων για νέες επιβαρύνσεις στην έμμεση φορολογία και ειδικά στον ΦΠΑ, που θα οδηγήσουν σε σημαντικές αυξήσεις βασικών καταναλωτικών αγαθών, ενώ προαναγγέλλει επώδυνες αλλαγές στο ασφαλιστικό, μεταξύ των οποίων ενοποιήσεις ταμείων και τερματισμό πρόωρων συνταξιοδοτήσεων.

Νίκη του ΣΥΡΙΖΑ: Ναι, αλλά τι νίκη;

“Η έκταση της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ θα καθορίσει την έκταση και το βάθος των αλλαγών στη χώρα... ”

Του Θανάση Καρτερού

Ακούγεται και γράφεται τις τελευταίες μέρες: Η κυβέρνηση επιδιώκει μια αξιοπρεπή ήττα. Λάθος! Δεν την έκοψε ο πόνος της αξιοπρέπειας την κυβέρνηση. Ξέρουν πολύ καλά, τόσο ο Σαμαράς όσο κι ο Βενιζέλος, ότι η αξιοπρεπής ήττα γι' αυτούς δεν υπάρχει. Ότι την επομένη των εκλογών τούς περιμένει η κλοτσοπατινάδα μέσα στα κόμματά τους. Και η καταγγελία του συμβολαίου που έχουν συνάψει με τους ξένους επιτηρητές: Κύριοι, ευχαριστούμε για την προσφορά σας, μπορείτε να πηγαίνετε.

αιδώς Αργείοι ή τίτλοι τέλους

Οχλοβοή αποστασιών και εκλογών. Που να ακούσει ο αοιδός των μνημονιακών απαιτήσεων;

Μάτωσε ο δυστυχής από το σκίσιμο των ογκοδέστατων συμβολαίων, που ο ίδιος είχε υπογράψει καταχειροκροτούμενος από τους «υπεύθυνους» βουλευτές-συνοδοιπόρους- εργολάβους της λαϊκής δυστυχίας και απόγνωσης.

Ματωμένος και πάλι θα ξαναυπογράψει, αποτελειώνοντας το εθνοσωτήριο (για ποιο έθνος;) έργο του.

170 παλμοί το λεπτό απ’ την καρδιά του Ρωμανού ραγίζουν την θωρακισμένη σας νεκρή Δημοκρατία κ. Παπούλια

ΠΡΟΣ ΚΑΡΟΛΟ ΠΑΠΟΥΛΙΑ

«πρώτο πολίτη της χώρας»

Στην αγκαλιά του Νίκου Ρωμανού, στις 6/12/2008, έσβησε από τις σφαίρες ενός ένστολου δολοφόνου, με τον χειρότερο τρόπο που εξοντώνεται ένας άνθρωπος (ο κάθε άνθρωπος, από όποια «μεριά» είναι ή δεν είναι..), ο -για χρόνια- παιδικός του φίλος και συμμαθητής, Αλέξης Γρηγορόπουλος.

Με σύντροφο και οδηγό την δίκαια του οργή για την βία, τον αυταρχισμό, την υποκρισία και την αλαζονεία της εξουσίας σας, τον παράνομο και ανήθικο πλουτισμό σας που προκύπτει από τον κυνισμό μιας «άτυπης και ανούσιας δημοκρατίας» όπως λέει κι ο Νόαμ Τσόμσκυ, έφτασε σήμερα (μετά από μια σπασμωδική και αδιέξοδη, κατά τον υπογράφοντα, επιλογή σύγκρουσης με την τυραννία της ολιγαρχίας σας) να διεκδικεί μέσα από την φυλακή και με κίνδυνο της ζωής του το αυτονόητο. Της πρόσβασής του στην παιδεία, στην σχολή που έχει επιτύχει μετά από εξετάσεις, μέσω των εκπαιδευτικών αδειών που οι δικοί σας νόμοι του παρέχουν σαν δικαίωμα.

Αφιερωμένο στο δουλικό προσωπικό

Γενική απεργία.          Του Απόστολου Λυκεσά

Λένε ότι η απεργία ως  μέσο πάλης πέθανε. Το λένε αυτοί που δεν κλαίνε όταν αργοπεθαίνεις.
Λένε πως η απεργία δεν έχει νόημα, καλύτερα μείνε στο σπίτι, να κάνεις like στον υπολογιστή. Το λένε αυτοί που με ένα κλικ σου παίρνουν το σπίτι.
Λένε ότι οι συνδικαλιστές είναι ξεπουλημένοι και τους «καταγγέλλουν» αυτοί που τους εξαγόρασαν.
Λένε ότι η απεργία δεν έχει κανένα νόημα, άλλαξαν οι καιροί, και το λένε αυτοί που στήνουν καρτέρι να δουν πόση ώρα χάνεις στην τουαλέτα.
Σκίζουν τα ρούχα τους, φτύνουν και λυσσάνε κατά της απεργίας, βάζουν γραφιάδες να τραμπουκίζουν με λέξεις τυλιγάδια, στρεψοδίκες επιχειρηματολογούν, σουφρώνουν τα χείλη τους, «μα είναι καιρός για απεργίες τώρα;», κι είναι που δεν τολμούν να πουν πως θα ’θελαν να ρίξουν ξύδι, στο αίμα των παππούδων σου, στων πατεράδων μας τα κόκκαλα, που κατέβηκαν σε απεργίες αιματηρές για να βγούμε από τον βούρκο.

Για τους "ζητιάνους" του καλού ποδοσφαίρου

Του Κωνσταντίνου Ζαγάρα

 

«Πέρασαν τα χρόνια και κατέληξα να αποδεχτώ την ταυτότητά μου: δεν είμαι τίποτα παραπάνω παρά ένας ζητιάνος του καλού ποδοσφαίρου»
Εδουάρδο Γκαλεάνο
 
Ένας διαρκής «πόλεμος» μαίνεται τους τελευταίους μήνες στον χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, τον οποίο, κάλλιστα, μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας ρίχνοντας μια ματιά στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και στις τηλεοπτικές ειδήσεις.

Ανάπλαση όπως Ανάπτυξη;

Είναι δυσάρεστο, είναι σφίξιμο στο στομάχι, είναι κάτι που λείπει από τη ματιά σου.
Μπαίνεις στην πόλη σου, ένα πράγμα που έκανες χιλιάδες φορές μέχρι τώρα, και σε «υποδέχονται» οι πεσμένοι κορμοί και τα κλαδιά από κομμένα δέντρα στην είσοδο …
Εντάξει, η ΑΝΑΠΛΑΣΗ! Θα κάναν ζημιά οι ρίζεις. Ίσως, ίσως να φυτευτούν άλλα.
Αλλά πάλι το σφίξιμο δε φεύγει, γιατί ξέρεις.
Γνωρίζεις ποιοι είναι αυτοί που «αναπλάθουν» την καθημερινότητά σου.
Αυτοί που κατάσκαψαν όλους τους δρόμους για να … θάψουν σωλήνες (χωρίς να συνδεθούν πουθενά).
Αυτοί που έφτιαξαν αυτό το τερατούργημα στο κέντρο της πόλης που ονόμασαν ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ, χωρίς ίχνος μέτρου και αισθητικής.
Είναι όλοι αυτοί που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν. Είμαστε όλοι εμείς που τους αναδείξαμε και τους ανεχόμαστε.