Δεν πέρασε πολύς καιρός από το πετσόκομμα του πλάτανου της πλατείας,
που ομόρφαινε και δρόσιζε τις ζωές των Σερβιωτών για εκατονταετίες. Ελαφρά τη
καρδία, κάποιοι «εγκέφαλοι», αποφάσισαν ότι ήταν επικίνδυνος και έπρεπε να
κοπεί.
Δε θέλω να επαναλαμβάνομαι, αλλά, πιθανόν ΔΕ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ να
ζούμε σε αυτόν τον όμορφο τόπο. Δε μας αξίζει σαν ανθρώπους, δε μας αξίζει ο
πολιτισμός μας, δε μας αξίζουν αυτά που απλόχερα μας δόθηκαν.
Το σίριαλ των αλυσοπρίονων
συνεχίστηκε (δυστυχώς) και σήμερα.
