Του Παντελή Μπουκάλα
Ο φασισμός είναι μίσος. Είναι η λατρεία
του μίσους. Μίσος για όποιον διαφέρει από σένα στο φρόνημα, στο χρώμα
του δέρματος, στη σύσταση του αίματος, στο θρήσκευμα – σε οτιδήποτε.
Οποιος δεν ανήκει στη συμμορία σου και δεν μοιράζεται τη μωρία σου είναι
εχθρός. Θανάσιμος εχθρός, ακόμα κι αν στα ληξιαρχεία έχει καταγραφεί
σαν αδερφός σου.
Φασισμός είναι να μισείς προπάντων τους
αδύναμους, όσους είσαι σίγουρος ότι θα τους λιώσεις σαν σκουλήκια, θα
τους πετάξεις στη χωματερή σαν σκουπίδια. Αυτές είναι, άλλωστε, οι
αγαπημένες μεταφορές του φασίστα, που ενεργοποιούν το ένστικτό του: οι
άνθρωποι-σκουλήκια, κατσαρίδες ή ποντίκια και οι άνθρωποι-σκουπίδια. Σαν
λάτρης, λοιπόν, της υγείας και της δύναμης, μισεί τους ανάπηρους, τους
άρρωστους κι όσους ανήκουν σε μειονότητες χωρίς ισχύ, δηλαδή τους κάθε
λογής «Εβραίους» ή «Γύφτους», που έχουν άλλο όνομα κατά περίοδο και
περιοχή, αλλά στο βάθος είναι ίδιοι: σκουπίδια, το είπαμε.
