Κάθε ομαδική έκθεση τέχνης κρύβει μία, σιωπηλή ίσως,
συλλογική απόφαση: την αποκάλυψη εξαιρετικών ιδιαιτεροτήτων και κάποτε την
γόνιμη «ασυμβατότητα» ανάμεσα στις διαφορετικές απεικονίσεις του κόσμου γύρω
μας. Υπάρχει όμως πάντοτε, λιγότερο ή περισσότερο προφανής, μία «δομή», ένας
ισχυρός συνδετικός ιστός ο οποίος παρουσιάζει στα μάτια του θεατή το
συμφωνημένο πεδίο πάνω στο οποίο αναπτύσσεται μία κοινή θέληση να
επαναδιατυπωθεί αυτό το οποίο η τέχνη δεν παύει να φέρνει στο προσκήνιο. Στην
περίπτωση της Έκθεσης «Ώσμωση τέχνης» ο συνδετικός αυτός ιστός είναι η κοινή
μαθητεία των συμμετεχόντων καλλιτεχνών, καθώς είναι όλοι/ες απόφοιτοι και μέλη του Συλλόγου της Σχολής Καλών Τεχνών
του Α.Π.Θ., αλλά και η κατάφασή τους απέναντι στην όσμωση των αντιλήψεων που
αυτή επιφέρει. (Ιστορικός
τέχνης: Φανή Μουμτζίδου).
