Δημοσιογραφική αλητεία (;)

Άναυδος έμεινα παρακολουθώντας τη χθεσινοβραδινή (15/06/2019) στο West Channel που φιλοξενούσε (τρόπος του λέγειν) τους υποψηφίους δημάρχους για τον Δήμο Σερβίων.

Ένας δημοσιογράφος (τρόπος του λέγειν), που δήλωσε ότι είναι υποψήφιος στις αυτοδιοικητικές εκλογές, αλλά … όχι επίσημα, οπότε θεώρησε σωστό και δεοντολογικό να κάνει την κομματική δουλειά που του ανατέθηκε.
Εριστικός και επιθετικός με το καλημέρα απέναντι στο υποψήφιο του συνδυασμού ΓΕΦΥΡΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ υποψήφιο Δήμαρχο Σερβίων Χρήστο Ελευθερίου, βοηθητικός απέναντι στους υποψηφίους Δημήτρη Ζάκη και Βασίλη Κωνσταντόπουλο και ερωτικός «Ρίτσα μου, Ρίτσα μου, Λαζαρίτσα μου» απέναντι στη συνάδελφό του και υποψήφια Λαζαρίτσα (Ρίτσα) Σπυρίδου.
Δεν θα επεκταθώ σε συγκεκριμένα σημεία αυτής της κωμωδίας.
Αν είναι δυνατόν! Αυτό δεν είναι δημοσιογραφία, και αν πρέπει οπωσδήποτε να χαρακτηρίσω συντεχνιακά, ο μόνος χαρακτηρισμός που αρμόζει είναι δημοσιογραφική αλητεία.

Υ.Γ. Ειλικρινά λυπάμαι για το West Channel

Υ.Γ.2. Αλήθεια, αυτός δεν ήταν που προπαγάνδιζε κατά καιρούς τον Χαραλαμπίδη (εκείνον τον ΠΑΣΟΚο που ξαμολύθηκε) και ένα βιβλίο του που κάτι έλεγε για ΠΑΣΟΚ και ΚΚΑΣΟΡ (ή κάπως έτσι);

Υ.Γ.3. Να τον χαίρεσαι τον υποψήφιό σου κε Σημανδράκο.
 
serviotis 
από τον ΕΚΛΟΓΟΜΑΓΕΙΡΑ

ναι ρε, είμαι Σερβιώτης και ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ

γιατί αυτός ΔΕΝ είναι Σερβιώτης

γιατί εγώ δεν ορκίζομαι σε κανέναν Σώρρα

γιατί εγώ δεν ισχυρίζομαι ότι "γέμισε η Ελλάδα λαθρομετανάστες και τζιχαντιστές", αντίθετα υπερασπίζομαι και θα υπερασπίζομαι πάντα τα δικαιώματα οποιουδήποτε ξεριζωμένου και όποιου έχει την ανάγκη μου – γιατί τα Σέρβια είναι και προσφυγούπολη

γιατί σιχαίνομαι όσους λένε "ότι η Χ.Α. θα έπιανε 50% αν δεν είχε τις φασαρίες κι αυτά.."

γιατί ζω στα Σέρβια και δεν έρχομαι την καθημερινή μου βόλτα κάθε μεσημέρι (κι όχι πάντα) για έναν καφέ στα όρθια

γιατί πονώ αυτόν τον τόπο και δεν ανέχομαι να τον δυσφημεί ο κάθε άσχετος

γιατί λυπάμαι γι’ αυτή την πολιτική κατάντια...

Θαυμάστε!

                                                                                  ένας Σερβιώτης 

έχει κι άλλα:

Όλοι μαζί (ΑΝΤ.Α.Μ.Α.) μπορούμε και θέλουμε να φέρουμε την Ανατροπή και την αλλαγή στον δήμο μας.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Φίλες και φίλοι, αγαπητοί συνδημότες,

στους δύσκολους  καιρούς που περνά η Χώρα μας, θα’ θελα κι εγώ με τις λιγοστές  δυνάμεις που έχω να προσφέρω με ανιδιοτέλεια  στην τοπική αυτοδιοίκηση. Σαν μέλος της Δημοτικής Κίνησης  Σερβίων Βελβεντού ΑΝΤ.Α.Μ.Α. (ΑΝΤιμνημονιακό  Αυτοδιοικητικό  Μέτωπο Ανατροπής) και σύμφωνος με την Ιδρυτική Διακήρυξη του Οκτώβρη του 2013 αποφάσισα να είμαι υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος με τον αντίστοιχο εκλογικό συνδυασμό και με υποψήφιο Δήμαρχο τον ΛΙΑΚΟ ΠΟΛΥΔΕΥΚΗ  με σκοπό να βοηθήσω τον Δήμο και τους δημότες του τόπου μας. Να παλέψουμε όλοι μαζί για μια καλύτερη  κοινωνία, με σεβασμό στον Άνθρωπο,σε αρχές και αξίες, με αξιοπρέπεια, αξιοκρατία και διαφάνεια για όλους και για όλα, για ένα καλύτερο μέλλον. Πάντα πίστευα πως όλες οι εκλογές έχουν πολιτικό χαρακτήρα και χρώμα, και  έτσι πρέπει να τις δούμε και αυτές , γι’ αυτό καλώ: 

Με σημαίες ενάντια στα Φάντομ

Ένα μήνυμα αντίστασης στη λαμογιά και τη διαφθορά είναι η παρακάτω ανάρτηση. Ένα μήνυμα (ίσως) απογοήτευσης για τη συμπεριφορά των πολιτικών εγκεφάλων μας προς τον ελληνικό λαό ένστολο ή μη δεν έχει σημασία. Από το ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΛΗΜΝΟΥ:

Μόνο πεθαίνεις ως Έλληνας"Είμαι ο ίδιος. Όταν πετάω στους αιθέρες του Αιγαίου, όταν βυθίζομαι στα καταγάλανα νερά του, όταν τρέμει το χώμα των συνόρων από το άρμα μου, όταν πάνω σε μια μηχανή ή σε ένα περιπολικό τριγυρίζω άγρυπνος τη νύχτα, όταν μπαίνω στη φωτιά, όταν παλεύω με το λιοπύρι και το αγιάζι στα λιμάνια.
Πιλότος, Ναύτης, Στρατιώτης, Αστυνόμος, Πυροσβέστης, Λιμενικός. Δεν ξέρω αν θα γυρίσω στην οικογένειά μου το μεσημέρι. Ποτέ δε ρωτάω αν θα γυρίσω πίσω απ' όπου με στέλνεις. Με παλιά μηχανήματα, με κατεστραμμένα αυτοκίνητα, με ό,τι κι αν μου δώσεις. Με την μέση θρύψαλα από τα G, με τα χέρια γδαρμένα από τους ιμάντες του αλεξίπτωτου, με τη ματιά στη θάλασσα και το δάκρυ στη φωτογραφία της οικογένειας δίπλα απ' την εικόνα του Αη Νικόλα κάπου στ' ανοιχτά της Σομαλίας, με τις πληγές μου ανοιχτές έξω από το Τμήμα της Αγίας Παρασκευής, με τις παλάμες σάπιες απ' την αρμύρα να βγάζω απ' τα νερά τα παιδιά εκείνων που ξεβράζουν οι διακινητές στ' ακρονήσια. Αχ, αυτά τα μάτια όταν σώζονται πως σε κοιτάζουν.

"Αυτά τα παιδιά" του Τάσου Σαββίδη

Αυτά τα παιδιά

Αυτά τα παιδιά, ποια νάνε άραγε, αυτά τα παιδιά;

είναι τα δημιουργήματα του χθες

οι δημιουργοί του αύριο, αν θες

Αυτά τα παιδιά, τι κάνουν πάλι αυτά τα παιδιά;

ρουφούν τη στάλα της ζωής

ζουν τη αλήθεια της στιγμής

Αυτά τα παιδιά, τι ψάχνουν, αυτά τα παιδιά;

να βρουν τον δρόμο τους

τον δρόμο που μόνο αυτοί γνωρίζουν

Αυτά τα παιδιά, τι θέλουν, αυτά τα παιδιά;

ψωμί παιδεία λευτερια

αγωνιστήκαμε και εμείς γι' αυτά

Αυτά τα παιδιά, τι μπορούν να κάνουν, αυτά τα παιδιά;

τον κόσμο αυτόν να αλλάξουν

το δίκαιο και το σωστό να αδράξουν

Αυτά τα παιδιά, τι εκφράζουν, αυτά τα παιδιά;

εσένα, εμένα μα δεν μπορείς να δεις

μας κούρασε ο μόχθος της ζωής

Αυτά τα παιδιά, τι να κοιτάνε, αυτά τα παιδιά;

βλέπουν το αύριο, το χθες

ζώντας το σήμερα μα θες

Αυτά τα παιδιά, γιατί αγωνίζονται αυτά τα παιδιά;

να φέρουν στον κόσμο αλλαγή

στον κόσμο να δώσουν μια νέα προοπτική

Αυτά τα παιδιά, ποια είναι αυτά τα παιδιά;

είμαστε εμείς, είσαστε εσείς

είμαστε οι ίδιοι μέσα στο διάβα της ζωής

Αυτά τα παιδιά, γιατί δεν ακούμε αυτά τα παιδιά;

φόβος μας πιάνει και δεν μπορούμε

την ζωή κατάματα, το σήμερα να δούμε

Αυτά τα παιδιά, γιατί λυπούνται αυτά τα παιδιά;

για μας που πίσω μας όλο κοιτάμε

μαζί τους ποτέ μας δεν μπορούμε να πάμε

Αυτά τα παιδιά αγωνίζονται,

Αυτά τα παιδιά διεκδικούνε

αυτά τα παιδιά είναι ζωντανά κύτταρα της γης

είναι η γύρη της ψυχής,

Είναι η αλήθεια της ζωής

Δεν κοιτάνε πίσω τους να δουν

Μπροστά τους βλέπουν και μπορούν

Δεν είναι μάντεις ούτε θαυματοποιοί

Είναι αυτοί, είναι η ίδια η ζωή

ΣΗΜΕΙΩΜΑ: Αυτό το ποίημα (σκέψεις)αισθάνθηκα να το γράψω πριν μερικά χρόνια, όταν μαζί με την γυναίκα μου και τα τέσσερα παιδιά μου παρακολουθούσαμε παρόμοια γεγονότα με «το παιδί της ζαρντινιέρας » από την τηλεόραση. Τότε η γυναίκα μου λυπήθηκε τα παιδιά που τα χτυπούσαν με μανία οι αστυνομικοί και είπε: «Τι έκαναν αυτά τα παιδιά και τα χτυπάνε έτσι με μανία»Σήμερα νοιώθω την ανάγκη να γράψω κάτι για εμάς τους βολεμένους «ποιοι είμαστε εμείς που έχουμε το δικαίωμα να φερόμαστε έτσι σ' αυτά τα παιδιά»;Απορώ πραγματικά, τόσο ανάξιοι είμαστε εμείς;Αναρωτιέμαι τόσο ανίκανοι είμαστε;Δεν το ξέρουμε ότι εμείς είμαστε οι δημιουργοί όλων αυτών που συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στον τόπο μας;Κάθε γενιά είναι δημιουργοί της επόμενης γενιάς, γι' αυτό νομίζω ότι καιρός είναι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να ζητήσουμε ένα μεγάλο συγνώμη από αυτά τα παιδιά.

Σας ευχαριστώ

Τάσος Σαββίδης