καλό θά'ναι να ασχοληθεί κάποιος

Έναν ανέλπιστο αλλά καλοδεχούμενο (από όλους μας) φίλο και «συμπαραστάστη» απέκτησε το ξεχασμένο και μισομπαζωμένο πέτρινο γεφύρι στο Βαθύλακκο. Στο κείμενό του, που ακολουθεί και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΕΚΦΡΑΣΗ» της ΕΝΩΣΗΣ ΦΙΛΩΝ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ, ο φίλος Σταύρος Καλυβιώτης αναφέρεται στο γεφύρι αυτό, που «ανήκει στα παραδοσιακά κτίσματα της λαϊκής μας κληρονομιάς», με την ελπίδα και συνάμα παρότρυνση για τη διάσωση και ανάδειξή του.

Ο φίλος Σταύρος είναι από την Καλαμάτα, εμείς είμαστε από εδώ …. Θα τον ακούσουμε;

Εικόνες παλαιάς και νέας εποχής

«1. Το παλαιό γεφύρι στο Βαθύλακκο Κοζάνης

Ο Βαθύλακκος είναι ένα χωριό 15 χλμ. Έξω από την Κοζάνη, στον οδικό άξονα Κοζάνης-Λάρισας. Παλαιότερα, μέχρι το 1923, κατοικούσαν Τούρκοι. Μετέπειτα, κάτοικοι με Μικρασιατική καταγωγή (Πόντο, Προύσσα, Άδανα) εγκαταστάθηκαν εκεί σε δυο κοινότητες, την Κετσιλέρ και τη Νέα Συγή. Το 1936, με τη συνένωση των δύο αυτών Κοινοτήτων, δημιουργήθηκε ο Βαθύλακκος.

Έξω από το χωριό, υπάρχει ένα παλαιό πέτρινο τοξωτό γεφύρι. Μικρό σε μέγεθος …

Σήμερα είναι ξεχασμένο για τους περισσότερους και αφημένο στην ερημιά του. Οι κάτοικοι διηγούνται, ότι πολλά χρόνια πίσω,- χτίστηκε την εποχή της τουρκοκρατίας- εξυπηρετούσε τα γύρω χωριά με τα Σέρβια.

"Αν βρισκόταν η απόλυτη βρισιά θα άξιζε να βρίσεις..."

Εμπα στο σχήμα του άλλου

Από τη μια, ο χαμός, από την άλλη, τα όσπρια των πολιτικών. Χάθηκε η λεγόμενη λαϊκή σοφία από προσώπου γης. Τα μέσα των ανθρώπων ζητάνε νέφτι. Να παραγγείλουμε δέκα εκατομμύρια παραμάνες, δέκα εκατομμύρια αγκαλιές· κι άλλους τόσους ψυχίατρους. Ποιος κοροϊδεύει ποιον σε τούτη τη χώρα;

Ακόμη και ο Ιησούς (σας) κάθησε πάνω στον γάιδαρο, ενώ θα μπορούσε να κόβει βόλτες καθισμένος πάνω σε λιοντάρι. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που λάτρεψε τους τρελούς, ο Ιησούς. Οι τρελοί ήταν η μεγάλη του αγάπη. Αλλά η τρέλα, καθώς δεν είναι ηδονή, ανήκει στα παρακατιανά φαινόμενα. Υπερέχει η αγάπη. Η πιο φοβερή ιδιότητα είναι, πράγματι, εκείνη του αγαπημένου.