(παραδοσιακό παραμύθι των Φώτων)
η παράδοσή μας έχει κληροδοτήσει με αμέτρητα δείγματα λαϊκών αφηγήσεων που έχουν διασωθεί, και ειδικά όταν πρόκειται για θρησκευτικές γιορτές που έχουν τις ρίζες τους σε αρχαιοελληνικές παραδόσεις και δρώμενα όπως αυτή των Φώτων.
Ένα τέτοιο παραμύθι θα σας διηγηθούμε σήμερα προσπαθώντας να διατηρήσουμε την αυθεντική σιούρδκ'ι τοπολαλιά.
Εννοείται ότι, οποιοαδήποτε ομοιότητα με σημερινά πρόσωπα και καταστάσεις είναι τυχαία και απλά βοηθά στη δημιουργία αστείων συνειρμών, βλέπετε το χιούμορ μπορεί να μην ανθεί στις μέρες μας, αλλά ήταν (κάποτε) χαρακτηριστικό του λαού μας.
Ου Μανώλ'ς κι τα καλκαντζρούλια
Ξημέρουσιν η τρανήν η μέρα κι απ’ τ’ χαραή, κίντσιν ου Μανώλτς τς Στέργιου, απ’ του τσουρουκλέφτκου χουριό να πάει για ξύλα. Έζιψιν του κάρου μι τα βόιδια, φόρισει του μάλλινου του ιλέκι, πότσιν τα ζουντανά στου πηγάδ’ τσ ικκλισιάς, ρίθκιν ψλά κι έκανι σιακάτ στου λάκκου.
Του Μανώλ’ τουν είχαν του παρανόμ «Δήμαρχους» γιατί ήθιλι να γεν΄απου μκρός, αλλά ειπιδή ήταν λίγου χαζούτσκους, δεν μπόρσειν. Έτσι, για να τουν βγει του μεράκι, έφκιασιν μια ΜΚΟ κι μπήκειν αρχηγός. Ου μσόχαζους στς χαζοί. Γιατί όλοι στου χουριό (αν όχι όλοι οι πιο πουλλοί) ήταν ντιπ ζουρλοί. Θαρρούσαν ότι ζούσαν στ ρωμαϊκή τν αυτουκρατουρία, ότι ήταν υπό κατοχή κι πολιμούσαν για ν’ ιλιυθιρία σαν τς αρχαίοι!

