Γίνεται !

η παπαριά της ημέρας: "of course ... are we gluing coffee pots?"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΟΞΕΙΔΙΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΟΞΕΙΔΙΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009

να και ο αντίλογος για το "θάψιμο" του CO2

Αντίλογος για την τεχνολογία υπόγειας αποθήκευσης του CO2
Δεν είναι εμπορικά εφαρμόσιμη και καλλιεργεί ψεύτικες προσδοκίες για το μέλλον του λιγνίτη

Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να παραβρεθούμε – ως ακροατές φυσικά - στην Ημερίδα για τη δέσμευση και αποθήκευση του διοξειδίου του άνθρακα CO2, γνωστή ως CCS. (Μια έκτακτη μετάβαση στην περιοχή των λιμνών Αμυνταίου άλλαξε την τελευταία στιγμή το πρόγραμμα μας και δεν δώσαμε το παρόν).
Η Ημερίδα αυτή, ως γνωστό, διοργανώθηκε από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Κοζάνης και το Ινστιτούτο Ενέργειας Νοτιοανατολικής Ευρώπης ΙΕΝΕ. Ο βασικός της στόχος ήταν να εμφανίσει την τεχνολογία CCS ως εναλλακτική λύση απέναντι στην παγκόσμια τάση για μείωση των εκπομπών του CO2 και του CH4, δηλαδή των βασικών αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τις καταστροφικές αλλαγές του κλίματος (βλ και Κοπεγχάγη).
Οι οπαδοί της CCS υποστηρίζουν ότι δεν είναι ανάγκη να μειώσουμε τους ανθρακικούς σταθμούς και τα ορυκτά καύσιμα στην ηλεκτροπαραγωγή προκειμένου να κατεβάσουμε τις εκπομπές CO2, διότι μπορούμε να «φυλακίσουμε» υπογείως το παραγόμενο CO2. Με δύο κουβέντες η τεχνολογία CCS προτείνει τη δέσμευση του παραγόμενου αερίου CO2, την υγροποίηση του και στη συνέχεια τη μεταφορά και αποθήκευση του σε τεράστιους φυσικούς θαλάμους σε διάφορα σημεία του υπεδάφους.
Η CCS επιστρατεύεται από το παγκόσμιο λόμπι των εταιρειών παραγωγής λιθάνθρακα και λιγνίτη ως μια ύστατη τεχνολογική αντίσταση στην παγκόσμια ανάγκη για δραστική μείωση των ορυκτών καυσίμων στην παραγωγή ενέργειας. Κατ΄ επέκταση η CCS υιοθετείται και προβάλλεται στη χώρα μας από το λιγνιτικό λόμπυ της ΔΕΗ, τα σωματεία της και εσχάτως από τους τοπικούς φορείς, οι οποίοι βλέπουν την τεχνολογία αυτή ως σανίδα σωτηρίας για να διατηρηθεί το παλαιό καθεστώς της παντοδυναμίας του λιγνίτη.
Bεβαίως στην επιστήμη και την τεχνολογία δεν υπάρχουν δόγματα και θέσφατα. Καλώς εξετάζεται ως λύση η CCS και καλώς οργανώνονται οι επιστημονικές ημερίδες. Όμως καλον είναι να παρουσιάζεται παράλληλα και ο αντίλογος επί ίσοις όροις. Ειδικά όταν εναντίον της CCS υπάρχουν σοβαρότατες επιστημονικές και πολιτικές ενστάσεις είναι αναγκαίο να ακούγονται ΟΛΑ στο τραπέζι του διαλόγου. Κατά τη γνώμη μας λοιπόν κακώς δεν υπήρξε εισηγητής στην Ημερίδα από την αντίπερα όχθη. Η επιστήμη δεν συμβιβάζεται με τη μονομέρεια, ούτε η δεοντολογία με τους αποκλεισμούς. Γιατί δεν κλήθηκαν να μιλήσουν ως ΕΙΣΗΓΗΤΕΣ επιστήμονες με αντίθετη άποψη; Δόξα τω Θεώ υπάρχουν αρκετοί που αμφισβητούν έντονα τις δυνατότητες της CCS.
Προσπαθώντας να καλύψουμε έστω και εκ των υστέρων την έλλειψη αντιλόγου παραθέτουμε τα επιχειρήματα από μια σχετική ανακοίνωση της Green Peace:
«Η τεχνολογία CCS σπαταλά ενέργεια. Υπολογίζεται ότι η τεχνολογία CCS καταναλώνει 10 – 40% της ενέργειας που παράγει ένας σταθμός ηλεκτροπαραγωγής, καθιστώντας σε πολλές περιπτώσεις τη λειτουργία του οικονομικά ασύμφορη.
Η τεχνολογία CCS είναι επικίνδυνη. Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι το διοξείδιο του άνθρακα που θα αποθηκευτεί στο υπέδαφος δε θα διαρρεύσει στο μέλλον, με καταστροφικές συνέπειες για την υγεία και το περιβάλλον. Η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας (ΙΕΑ) εκτιμά ότι προκειμένου η τεχνολογία CCS να συμβάλει στην αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών, έως το 2050 απαιτείται η κατασκευή 6.000 σταθμών, οι οποίοι θα αποθηκεύουν ο καθένας ένα εκατομμύριο τόνους CO2 στο υπέδαφος ετησίως. Ωστόσο δεν είναι βέβαιο αν είναι τεχνικά εφικτό να αποθηκευτεί τέτοια ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα.
Η τεχνολογία CCS είναι ακριβή, καθώς διπλασιάζει περίπου το κόστος κατασκευής και λειτουργίας ενός ανθρακικού σταθμού, ενώ οδηγεί στην αύξηση των τιμών πώλησης ηλεκτρικής ενέργειας κατά 21% - 91%. Επιπλέον, η μεταφορά του διοξειδίου του άνθρακα σε απόσταση μεγαλύτερη των 100 χιλιομέτρων καθιστά την τεχνολογία CCS οικονομικά απαγορευτική.
Με βάση τα παραπάνω η τεχνολογία CCS δεν αναμένεται να έχει ευρεία βιομηχανική εφαρμογή πριν το 2030».
Πέραν όμως των παραπάνω σοβαρών μειονεκτημάτων ένα βασικό πρόβλημα της μεθόδου CCS (για να έλθουμε και στα δικά μας) είναι να ευρεθούν τεράστιοι και στεγανοί υπόγειοι θάλαμοι κοντά στο Λιγνιτικό Κέντρο Δυτικής Μακεδονίας. Οι εκπομπές από τις μονάδες ηλεκτροπαραγωγής της περιοχής μας είναι 31.000.000 τόνοι CO2 κάθε χρόνο !! Υπάρχουν τέτοιοι τεράστιοι θάλαμοι στο υπέδαφος μας σε κοντινές αποστάσεις ;; Κάτι αναφέρθηκε στην Ημερίδα για την «Μεσοελληνική αύλακα Γρεβενών - Κοζάνης». Είναι κατάλληλη ; Ας μας το πει το ΙΓΜΕ ή κάποιος άλλος έγκυρος φορέας. Αν όχι, θα πρέπει να μεταφέρουμε μακριά αυτές τις ποσότητες CO2 (π.χ στον Πρίνο Θάσου ;;) καταβάλλοντας ένα ιδιαίτερα υψηλό τίμημα. Και επίσης: σε καμιά από τις υφιστάμενες παλιές μονάδες δεν υπάρχει δυνατότητα προσαρμογής της CCS. Ακόμη και η καινούρια μονάδα Πτολεμαΐδα V το μόνο που προβλέπει στις προδιαγραφές της είναι το μελλοντικό «κούμπωμα» με μια πιθανή εγκατάσταση CCS. Είναι προφανές λοιπόν από τα παραπάνω ότι η CCS δεν αποτελεί άμεση και εφαρμόσιμη λύση ούτε για την Ελλάδα, ούτε για την περιοχή μας. Καλον είναι να την παρακολουθούμε ως ερευνητική ή πιλοτική δυνατότητα, χωρίς να καλλιεργούμε έωλες προσδοκίες ή να τη χρησιμοποιούμε ως πρόφαση για να συνεχίσουμε στο ίδιο βρώμικο ενεργειακό μονοπάτι.
Επιπροσθέτως να πούμε ότι οι αντιδράσεις στην τεχνολογία CCS δεν προέρχονται μόνο από τις περιβαλλοντικές οργανώσες και το επιστημονικό δυναμικό τους, αλλά και από μεγάλες πολιτικές δυνάμεις. Σε επίπεδο Ευρωκοινοβουλίου, εκτός από τους Πράσινους, αρκετοί βουλευτές του Σοσιαλιστικής Ομάδας αμφισβήτησαν τη CCS. Πρόσφατα ζήτησαν από το ευρωκοινοβούλιο «να μην αποτελέσει η CCS ανασταλτικό παράγοντα για τον περιορισμό των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα». Και παρακάτω «Υπάρχει μια τέλεια τεχνολογία χωρίς καμία επίπτωση που μπορεί να το κάνει αυτό (τη δέσμευση). Είναι τα δέντρα και κάθε βλάστηση. Στα χερσαία φυσικά οικοσυστήματα υπάρχει αποθηκευμένος 3 φορές περισσότερος άνθρακας απ' ότι στην ατμόσφαιρα. Τα φυσικά οικοσυστήματα απορροφούν το 50% των εκπομπών μας. Οι ΗΠΑ ενέκριναν στην Βουλή των Αντιπροσώπων 5 δις δολάρια ετησίως για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας αποδάσωσης. Η ΕΕ δεν έχει προβεί στην παραμικρή δέσμευση καθώς προωθεί μια άγνωστων επιπτώσεων, αμφίβολης αποτελεσματικότητας και πανάκριβη τεχνική λύση, το CCS (carbon capture and storage)..»
http://www.ecocrete.gr/index.php?option=content&task=view&id=6409
Τέλος και ο νέος Πρόεδρος της ΔΕΗ καθηγητής κ. Ζερβός ζήτησε «την εφαρμογή μόνο αποδεδειγμένης τεχνολογίας (όχι την τεχνολογία δέσμευσης CCS)». http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathbreak_1_21/05/2009_280735
Καλό λοιπόν είναι όταν ανοίγονται τέτοια θέματα να μπαίνουν και οι αντίθετες απόψεις στο τραπέζι και να ενσωματώνονται οι σημαντικότερες τάσεις στην Ημερήσια διάταξη. Κι ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματα του.
ΤΠΚ Οικολόγων Πράσινων Κοζάνης
Πληροφ.: Λ. Τσικριτζής 24610
-40161 / 148
Μετά από όλα αυτά "υποψιάζομαι" για τους λόγους που εξυπηρετεί μια τέτοια ημερίδα, εκτός βέβαια και εάν έγινε απλά από ...άγνοια

Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2009

..ναι αλλά πρέπει να βάλετε πρώτα και μας "μέσα"

Θέλουν να θάψουν διοξείδιο του άνθρακα στην Κοζάνη
Η ΔΕΗ ανέθεσε σχετικές μελέτες σε επιστημονικά ινστιτούτα.
του Χρήστου Βήττα από τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Για περιοχή υπόγειας αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα (CΟ2) προορίζεται η ευρύτερη ενεργειακή λεκάνη Κοζάνης - Πτολεμαΐδας - Φλώρινας.
Μιλώντας χθες στην Κοζάνη, σε ημερίδα που διοργάνωσε η νομαρχιακή αυτοδιοίκηση με θέμα “Οι προοπτικές για τη δέσμευση και αποθήκευση CΟ2 στην Ελλάδα, η διευθύντρια της διεύθυνσης Περιβάλλοντος της ΔΕΗ, Βασιλική Τσάδαρη, αποκάλυψε ότι η επιχείρηση ανέθεσε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας Στερεών Καυσίμων (ΙΤΕΣΚ) και στο Ινστιτούτο Γεωλογικών Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ) μελέτη για την εκτίμηση της δυνατότητας και του κόστους δέσμευσης και αποθήκευσης CΟ2 από μονάδες στερεών καυσίμων στη Δυτική Μακεδονία και στην Εύβοια.
Ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Ενέργειας Νοτιοανατολικής Ευρώπης (ΙΕΝΕ), Ιωάννης Δεσύπρης, σημείωσε ότι δύο είναι οι απόψεις για την υπόγεια αποθήκευση του διοξειδίου του άνθρακα: Η πρώτη λογική άποψη είναι ότι αποθηκεύονται στον τόπο παραγωγής - για την περίπτωση του ενεργειακού λεκανοπεδίου της Δυτικής Μακεδονίας υπάρχουν σημαντικές υποδομές που μπορούν και πρέπει να αξιοποιηθούν. Η δεύτερη άποψη υποστηρίζει ότι το διοξείδιο του άνθρακα μπορεί να συμπιεστεί και να μεταφερθεί για αποθήκευση σε άλλες περιοχές. Ερωτηθείς ο πρόεδρος του ΙΕΝΕ υπογράμμισε κατηγορηματικά ότι “αν προχωρήσει η αποθήκευση του CΟ2, φυσικά αυτό πρέπει να γίνει εδώ, που υπάρχει μια μεγάλη εγκατεστημένη επένδυση της ΔΕΗ”. Συμπλήρωσε πάντως: “μη σας τρομάζει η δέσμευση και αποθήκευση διοξειδίου του άνθρακα, είναι κάτι που γίνεται σε όλο τον κόσμο και κυρίως είναι μια ακίνδυνη διαδικασία”.
Ακόμη, ο κ. Δεσύπρης διέβλεψε ότι ο λιγνίτης θα συνεχίσει για πολλά χρόνια να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην παραγωγή ενέργειας στη χώρα, αλλά θα πρέπει αυτό να γίνει σε συνδυασμό με την αξιοποίηση του φυσικού αερίου, αφού από τη Βόρεια Ελλάδα και από τη Δυτική Μακεδονία αναμένεται να περάσουν δύο αγωγοί. Διευκρίνισε επίσης ότι “η αξιοποίηση του λιγνίτη θα πρέπει να συνδυαστεί με τη χρήση νέων αντιρρυπαντικών τεχνολογιών και με την κατασκευή σύγχρονων αντιρρυπαντικών μονάδων”. Για τα αιολικά πάρκα με ανεμογεννήτριες ο καθηγητής είπε ότι “ο ορατός στόχος εγκατάστασης και λειτουργίας είναι το 2020, αφού απαιτούνται σημαντικές υποδομές δικτύων, χερσαίων και υποθαλάσσιων”.
Ορόσημο το 2012
Σύμφωνα με την οδηγία της Ευρώπης, δεν θα κατανέμονται δωρεάν δικαιώματα στην ηλεκτροπαραγωγή μετά το 2012, παρόλο που η ΔΕΗ με συνδυασμό μέτρων έχει πετύχει μείωση του μέσου συντελεστή εκπομπών του CΟ2, από 1,3 kg/kwh το 1990 σε 1 kg/kwh το 2008, δηλαδή μείωση της τάξης του 23%, ενώ το πρόγραμμα ένταξης νέων μονάδων αναμένεται να επιφέρει περαιτέρω μειώσεις, όπως υπογράμμισε η κ. Τσάδαρη. Πρόσθεσε ότι “εντούτοις οι απαιτήσεις μείωσης των εκπομπών CΟ2 στη μετά Κιότο εποχή καθιστούν απαραίτητη τη χρήση όλων των δυνατών μέσων στην κατεύθυνση αυτή”.
Ο νομάρχης Κοζάνης, Γιώργος Δακής, αναφερόμενος “στο χρηματιστήριο αγοραπωλησίας των δικαιωμάτων για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα” είπε ότι “και η Ελλάδα θα κληθεί να καταβάλει τεράστια ποσά. Για μας αυτό σημαίνει ότι είναι ορατός ο κίνδυνος, η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τον λιγνίτη -που είναι το εθνικό μας καύσιμο- να επιβαρυνθεί με ένα σημαντικό εξωγενές κόστος, που μπορεί να δημιουργήσει πολλές στρεβλώσεις και προβλήματα στο ενεργειακό κέντρο της περιοχής. Γιʼ αυτό απαιτούμε την εφαρμογή σύγχρονων τεχνολογιών σε όλα τα επίπεδα”.
Δεκ 18, 2009