Ερωτική επιστολή προς το δημόσιο υπάλληλο
Πολυαγαπημένε μου Δημόσιε Υπάλληλε,
Ξέρω ότι και σήμερα στέκεσαι με αγωνία μπροστά στην οθόνη σου περιμένοντας τα νέα: θα κοπεί ο μισθός σου άλλο 25%; Θα κλείσει η υπηρεσία σου; Θα μεταφερθείς αλλού; Και το κυριότερο, θα είσαι στις 25.000 που θα απολυθούν, ή στις 100.000 που θα βρεθούν στην εφεδρεία;
Φαντάζομαι από τώρα τον Ευάγγελο Βενιζέλο να στέκεται με ύφος χιλίων καρδιναλίων και να σου λέει: σόρρυ, μάγκα, δεν έχω άλλα λεφτά να σε κρατήσω. Υποψιάζομαι μάλιστα και το αλά Μάνος επιχείρημά του: όταν μια ιδιωτική επιχείρηση δεν έχει λεφτά να πληρώσει τους εργαζόμενούς της, τότε είναι αναγκασμένη να τους απολύσει. Το ίδιο, θα πει, θα κάνει και το Δημόσιο. Ο,τι και να φαντάζεται ο Βενιζέλος όμως, αγαπημένε μου δημόσιε υπάλληλε, ούτε τα σχολεία, ούτε τα νοσοκομεία είναι το μαγαζί του, ούτε και εσύ ο υπάλληλός του, για να τα κλείνει και να σε απολύει κατά βούληση.