του Χρήστου Ι.
Ελευθερίου*
Πολλές φορές τα τελευταία χρόνια κληθήκαμε σα λαός να
απαντήσουμε στο ερώτημα: τι είναι νόμιμο και τι ηθικό.
Πολλές φορές αναρωτήθηκα εάν η βούληση και η θέληση του λαού
είναι σκοπός και γνώμονας για τους αιρετούς άρχοντές του και αν όντως αυτή η
θέληση γίνεται πράξη.
Στις περισσότερες περιπτώσεις οι αστοχίες είναι απόρροια
άτυχων χειρισμών ή ακόμη χειρότερα παραλείψεων και εσκεμμένων κωλυσιεργιών.
Τι από όλα αυτά συνέβη με την υπόθεση του ΚΤΕΛ στα Σέρβια;
Θεωρώ κομβικό –λάθος- χειρισμό την «εγκατάλειψη» του
ζητήματος από την προηγούμενη δημοτική αρχή. Η κοινωνία των Σερβίων είχε
εκφραστεί αμέσως μετά την ανακοίνωση απόκτησης του γνωστού οικοπέδου από το
ΚΤΕΛ. Ήταν γενική η κατακραυγή για το χάσιμο από το Δήμο ενός οικοπέδου που του
ανήκε δικαιωματικά, αφού πριν χρησιμοποιηθεί
από το Στρατό ήταν σχολείο, που ανήκε στην τότε κοινότητα Σερβίων. ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟ!
Κανόνας για κάθε δημοτική αρχή: να προασπίζεται τα
συμφέροντα και την περιουσία του Δήμου. Αλλά αυτό έγινε από την προηγούμενη
δημοτική αρχή η οποία δεν ελέγχεται μόνο για την υπόθεση του ΚΤΕΛ…
Τώρα τι γίνεται. Σήμερα, αύριο.
